Του Ανδρέα Τσεμπερλίδη – The BasketBook.
Κόουτς,
Παίρνω το θάρρος να σου απευθύνω αυτή την επιστολή και την ώρα που γράφω νιώθω την ψυχή μου βαρίδι.
Βαριά από τη θλίψη που νιώθει κανείς όταν βλέπει κάτι που αγαπάει, να πληγώνεται μπροστά στα μάτια του, βαριά από την κατάντια του αθλήματος που μας έχει χαρίσει στιγμές περηφάνιας. Και οργή κόουτς, για εκείνους που έσυραν στη λάσπη την τιμή και την υπόληψη του ελληνικού μπάσκετ.
Σου γράφω ως ένας απλός φίλαθλος που κάποτε με έκανες να πανηγυρίσω, να φωνάξω μέχρι η φωνή να μη βγαίνει άλλο, να κλάψω αλλά πάνω απ’ όλα να πιστέψω. Γιατί ήσουν ο “Δράκος”…
Και μεγάλωσα πιστεύοντας πως οι “Δράκοι” δεν εμφανίζονται μόνο στα παραμύθια αλλά εμφανίζονται εκεί όπου οι άνθρωποι χρειάζονται κάποιον να τους θυμίσει τι σημαίνει να αγωνίζεσαι, να επιμένεις, να στέκεσαι όρθιος όταν όλα σε σπρώχνουν να γονατίσεις, μεγάλωσα με τις εικόνες σου στο παρκέ, με εκείνο το βλέμμα που έκοβε την ανάσα, με εκείνη τη φωνή που όταν μιλάει για μπάσκετ μοιάζει να κουβαλάει ολόκληρη την ιστορία του αθλήματος σε αυτόν εδώ τον τόπο.
Σήμερα το ελληνικό μπάσκετ αιμορραγεί. Το άθλημα που αγαπήσαμε, που μας ένωσε σε στιγμές που τίποτα άλλο δεν μπορούσε, βρίσκεται τώρα προδομένο από αυτούς που όφειλαν να το υπηρετήσουν με τιμιότητα, το έσυραν στα σκοτάδια της ανυποληψίας.
Ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο όμως; Η κλονισμένη πίστη εκατομμυρίων φιλάθλων σε ένα άθλημα που υπήρξε για χρόνια κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα παιχνίδι και ένα ερώτημα που ψάχνει απάντηση εναγωνίως. Μπορούμε ακόμη να πιστεύουμε σε αυτό που αγαπάμε;
Και μέσα σε αυτά τα σκοτάδια κόουτς που όλοι έψαξαν από κάπου να πιαστούν, εσύ ήρθες στον νου…
Εσύ που δεν είσαι απλά ένας θρύλος. Είσαι ο μεγάλος αρχηγός του ’87, ο τεχνικός ηγέτης του 2005, είσαι ο “Δράκος” που δεν λύγισε μπροστά σε τίποτα. Και σήμερα, περισσότερο από ποτέ, το ελληνικό μπάσκετ χρειάζεται ακριβώς αυτό. Κάποιον που να μην φοβάται, κάποιον που να έχει το ηθικό ανάστημα να σταθεί και να πει “αρκετά”.
Και κυρίως χρειάζεται κάποιον που να μπορεί να υπερασπιστεί τις αξίες του αθλήματος χωρίς να υπολογίζει το προσωπικό κόστος.
Για αυτόν τον λόγο στρέφω σήμερα το βλέμμα μου προς εσένα, για αυτό πήρα την πρωτοβουλία να σου γράψω…
Όχι επειδή πιστεύω πως θα λύσεις μονομιάς όλα τα προβλήματα ούτε επειδή θεωρώ πως μόνο το όνομα σου και η ιστορία που αυτό κουβαλάει θα είναι πανάκεια για το μπάσκετ μας που νοσεί.
Αλλά επειδή υπάρχουν άνθρωποι που με τη διαδρομή τους, έχουν κερδίσει κάτι σπανιότερο από την εξουσία, έχουν κερδίσει το δικαίωμα να τους ακούει ο κόσμος όταν μιλούν για αξίες. Και εσύ είσαι ένας από αυτούς.
Η γαλανόλευκη φανέλα που φόρεσες, που ίδρωσες, που μάτωσες, που δάκρυσες για αυτήν, σου χάρισε απολύτως δικαιωματικά μια θέση στη μνήμη μας, έγινες σημείο αναφοράς τόσο που σχεδόν ταυτίστηκες με την Ελλάδα.
Δεν ξέρω αν επιθυμείς να αναλάβεις ξανά μια τόσο μεγάλη ευθύνη. Δεν ξέρω αν οι συνθήκες, οι υποχρεώσεις και οι προσωπικές σου επιθυμίες σου επιτρέπουν να κάνεις αυτό το βήμα.
Ξέρω όμως, τι θα ήθελα να ακούσω από εσένα…
Να ακούσω πως δεν είσαι διατεθειμένος να μείνεις αμέτοχος τώρα που το άθλημα που σου έδωσε τόσα και στο οποίο εσύ έδωσες ακόμα περισσότερα, σε χρειάζεται και σου φωνάζει απελπισμένα.
Να ακούσω πως αν οι συνθήκες το επιτρέψουν και εφόσον το επιθυμείς, είσαι έτοιμος να προσφέρεις ξανά τις δυνάμεις σου σε μια προσπάθεια πραγματικής αναγέννησης.
Για να αποκαταστήσεις τη χαμένη εμπιστοσύνη, να αλλάξεις νοοτροπίες, να υπερασπιστείς ένα αξιακό σύστημα στο οποίο κανείς δεν θα είναι υπεράνω ελέγχου και κανένα παιδί δεν θα χρειάζεται να αναρωτιέται αν η προσπάθειά του έχει πραγματική αξία.
Παναγιώτη Γιαννάκη, σε καλώ δημόσια και ξέρω πως αυτή τη στιγμή το κάνουν και χιλιάδες άλλοι, να σκεφτείς το ενδεχόμενο να αναλάβεις την προεδρία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης.
Να το σκεφτείς όχι ως προσωπική δικαίωση, αλλά ως μια ιστορική ευθύνη που σου παρουσιάζεται, με μία όμως απαραίτητη προϋπόθεση…
Να υπάρξει πραγματική δυνατότητα αλλαγής. Με ανεξάρτητους ελέγχους, διαφάνεια στις αποφάσεις, αξιοκρατία, ουσιαστική προστασία της διαιτητικής ακεραιότητας και θεσμούς που δεν θα εξαρτώνται από το όνομα κανενός.
Γιατί αν κάποιος με τη δική σου βαρύτητα αποφασίσει να μπει μπροστά, τότε οφείλει να το κάνει για να δημιουργήσει ένα σύστημα που θα στέκεται όρθιο ακόμη και όταν εκείνος θα έχει αποχωρήσει.
Αυτή θα ήταν πραγματική παρακαταθήκη, αυτή θα ήταν η μεγαλύτερη νίκη.
Ξέρω πως έχεις ήδη δώσει πολλά, έχεις αφιερώσει τη ζωή σου στο μπάσκετ και ίσως δεν έχω το δικαίωμα να ζητήσω να δώσεις και άλλα, να απαιτήσω από εσένα να σηκώσεις τα βάρη και να διορθώσεις τα εσκεμμένα λάθη άλλων.
Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σου ζητήσει να θυσιάσεις την προσωπική σου γαλήνη για τις δικές του προσδοκίες.
Δεν σου ζητώ λοιπόν να γίνεις σωτήρας…Ξέρεις, οι σωτήρες είναι μια επικίνδυνη αυταπάτη γιατί συχνά μας κάνουν να ξεχνάμε πως οι θεσμοί χρειάζονται κανόνες και όχι ήρωες για να λειτουργήσουν.
Σου ζητώ όμως γίνεις η φωνή που θα απαιτήσει να αλλάξουν όσα πρέπει να αλλάξουν, σου ζητώ να γίνεις εκείνος που θα μπει μποστάρης στην υπηρεσία μιας συλλογικής προσπάθειας, χωρίς να ζητήσει κάτι για τον εαυτό του, όπως ανέκαθεν έπραττες.
Να μας βοηθήσεις να ξαναπιστέψουμε πως το μπάσκετ ανήκει σε εκείνους που το υπηρετούν με αγάπη και εντιμότητα.
Κόουτς, το ελληνικό μπάσκετ δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Δεν ανήκει σε προέδρους, δεν ανήκει σε παράγοντες, δεν ανήκει σε μηχανισμούς εξουσίας.
Ανήκει στα παιδιά που τρέχουν σε τσιμεντένια γήπεδα μέχρι να πέσει το σκοτάδι.
Ανήκει στους προπονητές που προσπαθούν να διδάξουν πως ο αθλητισμός είναι χαρά.
Στους αθλητές που περιμένουν μια ευκαιρία, εκείνους που δεν θα γίνουν ποτέ σταρ αλλά θα κουβαλούν για πάντα στη ζωή τους όσα έμαθαν μέσα σε ένα γήπεδο.
Και ανήκει πάνω απ’ όλα, σε εκείνη την Ελλάδα που κάποτε έμαθε να ονειρεύεται κοιτάζοντας μια πορτοκαλί μπάλα να περνά μέσα από ένα διχτάκι.
Ίσως να μου πεις ότι ακόμα και εσύ δεν μπορείς να αλλάξεις τα πάντα. Το δέχομαι, κανείς δεν μπορεί. Αλλά μπορείς να βοηθήσεις να γίνει η αρχή, να ξεκινήσεις εσύ τη μάχη.
Και θα ήθελα να ξέρω πως αν τελικά επιλέξεις να μπεις σε αυτή τη μάχη, θα το κάνεις όχι μόνο με το κύρος του ονόματός σου, αλλά με τη δύναμη μιας ομάδας ανθρώπων που θα έχουν δεσμευτεί να αλλάξουν πραγματικά τα πράγματα.
Γιατί ο “Δράκος” δεν χρειάζεται να αποδείξει ξανά ποιος είναι, το έχει ήδη αποδείξει μέσα στα γήπεδα, μέσα από τις νίκες, τις ήττες, τις θυσίες και την ιστορία του.
Αυτό που χρειάζεται σήμερα το ελληνικό μπάσκετ είναι μια γενναία απόφαση και εσύ υπήρξες πάντα γενναίος.
Παναγιώτη Γιαννάκη, σου ζητάμε να μας βοηθήσεις να σταματήσουμε να ντρεπόμαστε για αυτό που αγαπήσαμε.
Να μας βοηθήσεις να στήσουμε το ελληνικό μπάσκετ ξανά όρθιο και σε πιο γερά θεμέλια.
Για αυτό, αν μέσα σου υπάρχει ακόμη εκείνη η φλόγα που σε έκανε να παλεύεις χωρίς να ρωτάς ποιον έχεις απέναντι σου, άκου αυτή την έκκληση.
Εάν εσύ επιλέξεις να κάνεις αυτό το βήμα, ας είναι η αρχή μιας νέας εποχής, όπου κανένα όνομα δεν θα είναι μεγαλύτερο από τους θεσμούς και καμία εξουσία δεν θα είναι ισχυρότερη από την αλήθεια, χάρισε μας ξανά το δικαίωμα στην πίστη.
Όπως τότε που μας έμαθες να πιστεύουμε πως η φανέλα έχει αξία όταν την τιμάς, πως η νίκη έχει νόημα όταν είναι δίκαιη και πως η ιστορία γράφεται από εκείνους που έχουν το θάρρος να σταθούν όρθιοι.
Χάρισε μας ξανά την αξιοπρέπεια, το τελευταίο τρόπαιο που δεν έχουμε το δικαίωμα να χάσουμε.
Γιατί οι “Δράκοι” όταν έρθει η ώρα της ευθύνης, δεν αφήνουν τον φόβο να αποφασίσει για λογαριασμό τους.
Και εσύ Παναγιώτη Γιαννάκη, δεν φοβήθηκες ΠΟΤΕ…
Με βαθύ σεβασμό, αγάπη και απεριόριστη εκτίμηση,
Ανδρέας Τσεμπερλίδης
Υ.Γ. Για πρώτη φορά και μάλλον τελευταία στα εννέα χρόνια που αρθρογραφώ, θα παρακαλέσω τους αναγνώστες αυτού του κειμένου να προβούν σε όσες το δυνατόν περισσότερες κοινοποίησεις ώστε να λειτουργήσουν ως ένας “μοχλός πίεσης” για την υλοποίηση της ανάληψης της προεδρίας της ΕΟΚ από τον Παναγιώτη Γιαννάκη. Είναι κάτι που δεν το έχω κάνει ποτέ ξανά αλλά υπάρχουν πάντα ειδικές περιστάσεις και η προκείμενη είναι μία από αυτές. Σας ευχαριστώ…
