Γήπεδο ΔΕΝ έχουμε – τσίρκο όμως?
Μετά τις δικαιολογημένες ΕΝΤΟΝΕΣ διαμαρτυρίες του ΑΟ ΚΟΡΩΝΙΔΑ για τη ΜΗ σωστή χρήση του γηπέδου ποδοσφαίρου, κάναμε μια αυτοψία για να δούμε ποια ακριβώς κατάσταση επικρατεί.
Το γήπεδο ποδοσφαίρου, παρά τα αντιθέτως υποσχόμενα από τη διοίκηση του Δήμου, ΔΕΝ μπορεί να χρησιμοποιηθεί για προπονήσεις μια και τα συνεργεία τοποθέτησης του νέου ταρτάν έχουν απλωμένα μηχανήματα και υλικά γύρω – γύρω. Μικρά παιδιά δε μπορούν να κυνηγούν μπάλες ανάμεσα στα απλωμένα!
Σε ερωτήσεις παραγόντων και προπονητών των ομάδων ποδοσφαίρου, πότε θα τελειώσει το έργο η απάντηση από τους υπεύθυνους του Δήμου Δεν Υπάρχει.
Αυτό που είδαμε εμείς είναι ότι το νέο ταρτάν έχει τοποθετηθεί περίπου στο 50% του στίβου. Ποτέ δεν καταλάβαμε γιατί έπρεπε να μπει καινούργιο ταρτάν, αφού κατ’ ομολογία υπευθύνων ανθρώπων του Στίβου, το προηγούμενο ήταν μια χαρά! Το χρώμα βέβαια, που ήταν κόκκινο μάλλον ενοχλούσε και τώρα μπαίνει μπλε!
Όσον αφορά στις εργασίες του νέου κλειστού, 5 μήνες μετά την έναρξη τους, η εικόνα δείχνει μια πλήρη εγκατάλειψη του χώρου, με πολλά σκουπίδια σωριασμένα, και ένα ηλεκτρονικό ταμπλώ να κρέμεται μόνο και έρημο στο χώρο. Εργασίες στο χώρο πάντως ΔΕΝ γίνονται. Και το κυριότερο, ο χώρος είναι προσβάσιμος στον οποιονδήποτε!!!!!
Προχωρώντας προς τα γήπεδα των 9Χ9 ή 5Χ5 στα πέτρινα, που προσπαθούν να προπονηθούν παιδιά ακαδημιών, είδαμε δίπλα τους και σε πλήρη ανάπτυξη το στήσιμο ενός ΤΣΙΡΚΟΥ!!!
Χρειαζόταν αυτό για να αποδείξει πόσο τσίρκο είμαστε στο Γαλάτσι?
Α… και το εκκλησάκι του Άλσους, ξεχασμένο και ξεβαμμένο, στέκει παραδίπλα αγέρωχο!
Φανταζόμαστε, ότι για τα προβλήματα του ποδοσφαίρου στο Γαλάτσι, ναι μεν δεν υπάρχει ΜΠΑΛΟΝΙ να τα λύσει, υπάρχουν όμως ιδιωτικές εγκαταστάσεις που μπορούν αρκεί «να πληρώνεις για να έχεις»!
Ένας Οργανισμός Αυτοδιοίκησης που σέβεται τους πολίτες του, τουλάχιστον, ανακοινώνει ένα σαφές χρονοδιάγραμμα έργων για να μπορούν αυτοί να προγραμματίσουν τη ζωή τους.
Και όπως μας δήλωσε ένας προπονητής ακαδημιών ποδοσφαίρου που τον βρήκαμε στο Άλσος:
“Ο αυτοκράτορας Μαρκόπουλος και οι Αυλικοί του μας γράφουν εκεί που δε πιάνει το μελάνι”
