Καθίστε να σας τρατάρουμε!

Σύμπνοια ή Ατομικισμός; Κοπιάστε, εδώ είμαστε! Λίγοι αλλά καλοί! Και οι καλοί χωράνε παντού! Ελάτε, ααα ξέχασα! Ήρθατε μόνοι σας! Καλώς τους! Δε πειράζει που δεν σας υπολογίζαμε σε τούτη τη παρέα. Αν και μεταξύ μας, πάντα θέλαμε η παρέα μας να μεγαλώνει. Πάρτε κάτι, ένα κουλουράκι για το καφέ, ένα τυροπιτάκι για τη λιγούρα... Τι λέγαμε; Αααααα Λοιπόν εμείς εδώ, μια και μας ήρθατε, πρέπει να σας πούμε τους κανόνες της παρέας μας. Γιατί κανόνες; Χωρίς κανόνες που πάς! Τι ομάδα κάνεις χωρίς κανόνες,

Σεβασμός και αθλητισμός!

Που τον είδατε τελευταία φορά; Ζώντας από κοντά τα τεκτενόμενα στον Ερασιτεχνικό Αθλητισμό τα τελευταία 10 χρόνια, μια είναι η σοβαρότερη των παρατηρήσεων μου: Η έλλειψη σεβασμού! Αναφέρομαι μόνο στον Ερασιτεχνικό Αθλητισμό, γιατί σε αυτόν, υποτίθεται ότι δεν υπάρχει το οικονομικό συμφέρον από τους εμπλεκόμενους, και έτσι οι σχέσεις μεταξύ όλων θεωρητικά διέπονται από άλλα, αγνά κριτήρια. Κριτήρια όπως αυτά του εθελοντισμού, της ανιδιοτελούς προσφοράς, της ισότητας, της αλληλοεκτίμησης και τελικά του σεβασμού. Δυστυχώς όμως η καθημερινότητα επιβεβαιώνει κάθε στιγμή ότι αυτό δεν είναι

Επιστρέψαμε από τα βουνά με…άλλα μυαλά!

Στα 1850 μέτρα πάνω από τη θάλασσα, στο χιονοδρομικό κέντρο ΒΕΛΟΥΧΙΟΥ, το καλοκαίρι, είσαι μόνος σου με τον ουρανό, και το μυαλό σου καθάριο, σαν και το τοπίο γύρω σου. Οι μικρότητες της καθημερινότητας  χάνουν και τη τελευταία σταγόνα της αξίας τους. Οι προτεραιότητες αλλάζουν, ανακαλύπτεις κάθε είδους ουτοπίας σου. Αφουγκράζεσαι στιγμές που σε άλλα μέρη μοιάζουν ασήμαντες. Συνειδητοποιείς τη σπατάλη του χρόνου σου σε αγνώμονες συνανθρώπους σου. Νοιώθεις ταυτόχρονα ασήμαντος και δυνατός. Και αναρωτιέσαι: Αξίζει να συνεχίσεις αυτό που εδώ και 8 χρόνια κάνεις μέσα από