Ποια είναι η πραγματική εικόνα;
Η ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 23-09-26 ήταν η 13η Πανελλήνια και Ευρωπαϊκή Ημέρα Σχολικού Αθλητισμού 2026, και το Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, έστειλε τη σχετική εγκύκλιο προς όλες τις σχολικές μονάδες.
Κάθε χρόνο, λοιπόν, χιλιάδες μαθητές σε όλη την Ελλάδα «γιορτάζουν» την Πανελλήνια Ημέρα Σχολικού Αθλητισμού — σε σχολεία χωρίς γυμναστήριο, χωρίς εξοπλισμό, και πολλές φορές χωρίς γυμναστή. Η ειρωνεία στο μεγαλείο της.
Και στο Γαλάτσι, όπως και στις γειτονικές περιοχές μας, η εικόνα πάντα η ίδια.
Το εθνικό πρόβλημα που αντικατοπτρίζεται τοπικά
Η κατάσταση της Φυσικής Αγωγής στα ελληνικά σχολεία είναι εδώ και χρόνια ένα χρόνιο πρόβλημα. Σύμφωνα με στοιχεία από κοινοβουλευτικές ερωτήσεις αλλά και δημοσιεύσεις, ο αθλητικός εξοπλισμός στα περισσότερα σχολεία είναι ελλιπής, φθαρμένος ή ακόμα και επικίνδυνος, ενώ σε πολλές σχολικές μονάδες δανείζονται υλικό από άλλα σχολεία για να πραγματοποιηθεί το μάθημα της Φυσικής Αγωγής.
Στα σχολεία της χώρας παρατηρείται τραγική έλλειψη γυμναστών, με φορείς να καταγγέλλουν ότι εκατοντάδες αναπληρωτές εκπαιδευτικοί Φυσικής Αγωγής φτάνουν στα σχολεία λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Την ώρα που η Φυσική Αγωγή, όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, δεν αποτελεί πολυτέλεια — είναι ουσιώδες μάθημα που καλλιεργεί το σώμα, το πνεύμα και τον πολιτισμό των μαθητών.
Η υποκινητικότητα: ένα ζήτημα δημόσιας υγείας
Το ζήτημα δεν είναι μόνο παιδαγωγικό — είναι και ζήτημα δημόσιας υγείας. Σε κοινοβουλευτική ερώτηση του Μαΐου 2026, αναγνωρίζεται ρητά ότι «η υποκινητικότητα αναγνωρίζεται πλέον διεθνώς ως ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα δημόσιας υγείας», ενώ παραμένουν άλυτα τα προβλήματα υποδομών και ελλιπούς αθλητικού εξοπλισμού.
Σε αυτό το πλαίσιο, η σχέση παιδιών και άθλησης εξαρτάται ολοένα και περισσότερο από τις ιδιωτικές αθλητικές «ακαδημίες» κυρίως από Αθλητικούς Συλλόγους — που έχουν κόστος και δεν είναι προσβάσιμα σε όλους. Αυτό δημιουργεί μια ανισότητα: το αθλητικό δικαίωμα μετατρέπεται σε προνόμιο.
Τι γίνεται στο Γαλάτσι — και τι θα μπορούσε να γίνει
Το Γαλάτσι έχει αθλητική παράδοση. Έχει σωματεία, ακαδημίες, αθλητές που διακρίνονται. Το Γαλάτσι επίσης διαθέτει πλέον αρκετές σοβαρές αθλητικές εγκαταστάσεις. Αλλά τίποτα από αυτά δεν είναι μέσα στα σχολεία.
Η πρόκληση για τον Δήμο και τα σχολεία της περιοχής είναι να γεφυρωθεί αυτό το χάσμα — ανάμεσα στον επίσημο σχολικό αθλητισμό και στη ζωντανή αθλητική κοινότητα που υπάρχει στην πόλη. Ενδιαφέρεται κανείς;
Ο Δήμος Γαλατσίου που παραχωρεί απλόχερα εγκαταστάσεις σε συγκεκριμένους συλλόγους – προέδρους – προπονητές, χωρίς βεβαίως- βεβαίως να απαντά σε ερωτήσεις σχετικές με τις διαδικασίες και χρηματοδοτήσεις των αθλητικών κατασκευών, ειδικά εντός του χώρου του ΠΑΛΑΙ, έχει κάτι να πει;
Μερικές προτάσεις που αξίζει να συζητηθούν:
• Συνεργασίες σχολείων με τοπικά σωματεία για κοινές δράσεις αθλητισμού
• Αξιοποίηση των αθλητικών εγκαταστάσεων του Δήμου για σχολικές δραστηριότητες
• Πίεση στην Περιφέρεια Αττικής για κάλυψη κενών θέσεων γυμναστών
• Ανανέωση και συντήρηση αθλητικού εξοπλισμού στα σχολεία
Ο σχολικός αθλητισμός δεν είναι πολυτέλεια. Είναι δικαίωμα κάθε παιδιού — ανεξαρτήτως οικονομικής κατάστασης της οικογένειάς του. Και η απαίτηση για αξιοπρεπείς συνθήκες άθλησης στα σχολεία του Γαλατσίου δεν είναι υπερβολή. Είναι το ελάχιστο.
