Γράφει ο Αντρέας Παπατριανταφύλλου.
Η παραπάνω φράση έχει ακουστεί, ή μάλλον έχει αντηχήσει, μιας και συχνά ως μαθητές γυμναζόμασταν σε υπόστεγα, αναρίθμητες φορές στα ελληνικά σχολεία. Αθλητισμός και Φυσική Αγωγή στην Ελλάδα αξίζουν μια συζήτηση ειλικρινή και δίκαιη. Δεν είναι ζήτημα μηδενισμού ή στερεότυπων, αλλά ουσιαστικής παρατήρησης.
Η πραγματικότητα δεν είναι σκακιέρα ώστε να έχει μόνο άσπρο και μαύρο.
Η Φυσική Αγωγή κατά πολλούς δεν έχει ακολουθήσει τον ίδιο ρυθμό με άλλα μαθήματα σε τεχνολογική και παιδαγωγική εξέλιξη. Σε πολλά δημόσια σχολεία, ο εξοπλισμός είναι περιορισμένος και οι χώροι συχνά ανεπαρκείς. Το μάθημα σε πολλές περιπτώσεις αντιμετωπίζεται στην πράξη περισσότερο ως “ξεμούδιασμα” παρά ως ισότιμο εκπαιδευτικό αντικείμενο. Δεν πρόκειται για αδιαφορία, αλλά για μια παγιωμένη κατάσταση που κατά κύριο λόγο προέρχεται από διαχρονικές ελλείψεις υποδομών και πόρων.
Σαφέστατα και δεν πρέπει να παραγνωριστεί η προσπάθεια που γίνεται σε πολλά επίπεδα, με μια πληθώρα ανθρώπων, οργανισμών και φορέων να προσπαθούν ειλικρινά να διαβούν το κακοτράχαλο μονοπάτι της καθολικής και ουσιαστικής αναβάθμισης του μαθήματος αυτού. Δεν είναι μόνο οι καθηγητές Φυσικής Αγωγής που προσπαθούν να εμπνεύσουν τα παιδιά λοιπόν. Υπάρχουν και διευθυντές, διοικητικοί, στελέχη εκπαίδευσης, άνθρωποι στο Υπουργείο Παιδείας, στις Περιφέρειες και στους Δήμους, που εργάζονται για να βελτιώσουν υποδομές, να στηρίξουν προγράμματα και να προάγουν τον σχολικό αθλητισμό.
Υπάρχουν επίσης δημόσια σχολεία που αξιοποιούν κάθε διαθέσιμη δυνατότητα, καθώς και ιδιωτικά εκπαιδευτήρια που επενδύουν συστηματικά σε εξοπλισμό και ποικιλία δραστηριοτήτων, κάτι που είναι υπερπολύτιμο μιας και η ύπαρξη μοντέρνων υποδομών και άρτιου οργανογράμματος θα ήταν χρήσιμη όσο ένα νεροπίστολο στην έρημο χωρίς την παρουσία επαρκούς, καταρτισμένου και ορεξάτου ανθρώπινου δυναμικού ώστε να αξιοποιηθεί. Εν τέλει, το ζητούμενο δεν είναι να καταλογιστούν ευθύνες, αλλά να αναγνωριστεί μια κοινή ανάγκη: η Φυσική Αγωγή μπορεί και πρέπει να ενισχυθεί θεσμικά.
Σε μια εποχή καθιστικής ζωής, αυξημένου άγχους και ψυχικής κόπωσης, στην εποχή της ψηφιακής πραγματικότητας και των αναρίθμητων οθονών που μας περιβάλλουν,
το μάθημα αυτό δεν είναι πολυτέλεια. Είναι εργαλείο υγείας, αυτογνωσίας και κοινωνικής συνοχής. Και ίσως σήμερα να το χρειάζεται η νεολαία περισσότερο από ποτέ. Όχι για να παράγει πρωταθλητές, αλλά για να μάθει να προάγει το μεγαλύτερο δώρο που έκανε ποτέ ο άνθρωπος στον εαυτό του. Τον αθλητισμό.
Ο αθλητισμός συνδέεται άρρηκτα με την άμιλλα, μια από τις λίγες αξίες που παραμένουν αναλλοίωτες από την αρχαιότητα έως σήμερα. Μαζί με τις κλασικές και τις θετικές επιστήμες, συμβάλλει στη διαμόρφωση ανθρώπων υγιών στο σώμα και στο πνεύμα. Ανθρώπων σκεπτόμενων, ανθεκτικών και ικανών να εξελίσσονται διαρκώς, σε μια εποχή που ενώ κάποτε συνέβαιναν λίγα μέσα σε μερικές δεκαετίες, τώρα συμβαίνουν μερικές δεκαετίες μέσα σε λίγες εβδομάδες.
Η παιδεία, ο αθλητισμός, η υγεία και τα νιάτα είναι έννοιες άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους. Δεν έχουν χρώμα πολιτικό ούτε οπαδικό. Είναι αξίες που τα υπερβαίνουν όλα αυτά.
Η αναβάθμιση της Φυσικής Αγωγής δεν αφορά μόνο το σχολείο ή οποιονδήποτε άλλον συγκεκριμένο τομέα.
Αφορά μια πάστα ανθρώπων που θέλουμε να αφήσουμε πίσω μας ως βιολογική η κοινωνική συνέχειά μας.
Μια πάστα ανθρώπων με σώμα ζωντανό, πνεύμα ενεργό και κρίση ελεύθερη.
Αυτή είναι μια ευθύνη που μας αφορά όλους, είτε κάποτε σε ένα κρύο σχολικό υπόστεγο, αγουροξυπνημένοι και βαριεστημένοι γλυτώσαμε τελικά την απουσία, είτε όχι.
